Zoals altijd voelt een concert in De Boerderij aan als een warm bad voor Pendragon's voorman Nick Barrett en zijn mannen en vanavond was niet anders. Alhoewel, er was toch wel iets anders, Nee, niet het aantal bezoekers (het was weer nagenoeg uitverkocht) en ook niet het enthousiasme van band en publiek (dat met elkaar kon wedijveren). Maar deze keer had Barrett besloten een beetje glamour, zoals hij zelf zei, in de band te brengen door twee achtergrondzangeressen mee te nemen. Die maakte niet alleen het stagebeeld wat voller en aangenamer, ook de muziek knapte er op plekken van op.

Maar fraaie zangeressen of niet, Barrett zelf blijft toch altijd de the main attraction van een Pendragon concert, door zijn interactie met het publiek, zijn tomeloze inzet, zijn opzwepen van zijn bandleden - Peter Gee op bas, Clive Nolan op toetsen, en new boy Craig Bundell op drums (wellicht technisch een betere drummer dan voorganger Scott Higham maar wel een stuk kleurlozer) - maar vooral door zijn lyrische gitaarsolo's die wederom kwistig over het publiek werden uitgestrooid. Het enige minpunt van deze avond, die in het teken stond van het nieuwe album Man Who Climb Mountains, was dat er verbazingwekkenderwijs slechts vier songs van dat prima album werden gespeeld, waarbij bovendien de epic Come Home Jack werd overgeslagen.

Vreemd, en een gemiste kans van Barrett om nog meer zieltjes voor dat album te winnen. Maar goed, door de lange welhaast orgastische gitaarsolo in Breaking The Spell vergeef ik Barrett al gauw alles, want zulke hoogtepunten hoor je zelden tijdens een concert!

André de Waal

Naar het overzicht van de reviews.