Deep Purple

10 oktober 2022

Ziggo Dome, Amsterdam

Het publiek kwam voor twee dingen: gezelligheid en een gefundeerde rockshow. Voorprogramma Jefferson Starship maakte nauwelijks indruk. Volkomen overbodig probeerde het sfeer te creëren met een klungelige reeks onsamenhangende radiohits. Leadzangeres Cathy Richardson smeekte om aandacht, maar ondervond geroezemoes. Enkelen klapten uit beleefdheid, of medelijden, en vervolgden vrolijk hun gesprek over wat komen ging.

Deep Purple trapte af met Highway Star en had de zaal in zijn broekzak. De groep klonk geolied en onvervalst: geen tapes, geen achtergrondmuzikanten, gewoon vijf professionele rockers met pure muziek, van wie drie uit de glorietijd. Drummer Ian Paice leidde zijn band olijk langs een kleurrijke setlist. De 74-jarige oprichter ging gekleed alsof het nog 1968 was, maar speelde imponerend strak. Ook de charismatische bassist Roger Glover leek zich als tiener te willen profileren. Het haar onder zijn hoofddoek was er lang genoeg voor, echter ook spierwit. Zijn spel en interactie waren vanouds enthousiast. Zanger Ian Gillan lette niet op uiterlijk. Zijn stem verschafte hem ethos en aandacht. Gillans bereik was bewonderenswaardig, hij oogde stijf maar klonk als een jonge god.

Toch leek leeftijd hun parten te spelen. Het optreden duurde slechts anderhalf uur (teleurstellend) en het bewerkelijke Child In Time werd vermeden (geen probleem, genoeg hoogtepunten). De muzikale focus lag op het virtuoze spel van gitarist Simon McBride en toetsenist Don Airey. Ze hielden zich keurig aan de klankkleuren van hun voorbeelden Ritchie Blackmore en Jon Lord, maar konden veel creativiteit kwijt in hun melodieën. Eigenlijk droeg de jonge McBride de band. De nieuweling bleek dusdanig talentvol dat de fans hem vrijwel meteen in de armen sloten. Airey's orgelspel was levendig en gevarieerd. Pal naast zijn vingers stond een webcam die zijn solo's podiumbreed uitvergrootte. Het waren er nogal wat, van Mozart tot Tulpen Uit Amsterdam.

Naast losse improvisaties speelde de band albumnummers uit zijn hele oeuvre, waaronder het nostalgische Black Night en het hedendaagse Nothing At All, dat een bezorgde milieuboodschap had. Geen ‘greatest hits', wel het vroegste singletje Hush, dat werd aangevuld met een spetterend gitaar-keyboardgevecht en een ronkende bassolo. Het zwaartepunt lag op het beroemde album Machine Head uit 1972. Dit leverde voor de progrocker wellicht wat teveel bluesrock, maar toen Space Truckin' en Smoke On The Water in een ultra moderne sound over het publiek golfden, greep zelfs de grootste criticus zijn luchtgitaar.

Tekst: Pieter Barth

Fotografie: Menno von Brucken Fock

Naar het overzicht van de reviews.