Saga

Metropool, Enschede

11 november 2022

Met opener Careful Where You Step was de toon gezet. Saga zou trakteren op een steengoed en vertrouwd progrepertoire. De Canadadezen moesten hun speelwijze nog even afstemmen, maar vanaf het swingende Framed verliep de show geolied. Een rits succesnummers passeerde de revue, waarvan de hoofdmoot van de albums uit 1978-1983 kwam - het meest recente was Step Inside uit 2009.

Drummer Mike Thorne en bassist/toetsenist Dusty Chesterfield vertolkten de complexe en energieke tracks met professionele inzet. Voor creativiteit waren ze niet meegekomen. Die was gereserveerd voor de leden uit de oorspronkelijke bezetting: Michael Sadler, Ian Crichton en Jim Gilmour.

Het drietal had qua samenspel niets ingeboet, qua uitstraling wel. Frontman Sadler sprong minder veel rond dan vroeger, wat niemand de 68-jarige kwalijk nam. In kanariegeel shirt en met grijze ‘goatee' vermaakte hij het publiek met ondeugende grapjes. Zijn leadstem klonk bewonderenswaardig jong, en dat was natuurlijk het belangrijkste.

Ook Crichton vertolkte een hoofdrol. Zijn virtuoze gitaarkunsten waren een feest voor het oog en het oor. Hij leek zijn aantal solo's zelfs te beperken om zijn collega's niet te overschaduwen. Ze werden gecombineerd met typerend synthesizerspel van Gilmour, wiens warme klanken de zaal als vanouds betoverden. Wie tijdens spetterende klassiekers als On The Loose en Don't Be Late zijn ogen sloot, waande zich eerder in 1982 dan 2022.

Vanzelfsprekend werd er van rol gewisseld. Sadler stond lekker te bassen tijdens Humble Stance en het publiek zong luidkeels mee met You're Not Alone. Gilmour sloeg de plank echter mis als solozanger. Zijn triomfsong Days Like These was überhaupt al niet pakkend, maar het werd werkelijk lelijk wanneer hij het refrein van het prachtige Scratching The Surface traditiegetrouw ontkrachtte.

Gilmours solozang bood Sadler in elk geval de gelegenheid om even op adem te komen. Hiervoor waren gelukkig ook andere momenten: fijne instrumentale stukken als het rockende Conversations, de knallende climax in The Pitchman en een vrolijke drumsolo volgens Saga-stramien. Of gewoonweg afscheid nemen en het podium verlaten, om vervolgens met Wind Him Up en The Flyer twee magistrale toegiften te geven. Saga rocks!

Tekst: Pieter Barth

Fotografie: Bert Treep

Naar het overzicht van de reviews.