Regressive Hypnosis - a tribute to Dream Theater

Neushoorn, Leeuwarden

16 maart 2024

Dream Theater bracht in 1992 het baanbrekende en iconische album Images And Words uit. Nooit eerder had ik zoiets gehoord. Wat een muzikale en melodieuze krachtpatserij, dat was live toch onmogelijk te reproduceren? Niets bleek minder waar: met ogenschijnlijk speels gemak werd op 10 april 1993 in Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht de dag en de droom verenigd. De rest is geschiedenis.
Dan verschijnt er dit jaar een tributebands-special in iO Pages, en in de Top 10 van de beste tributebands ter wereld staat een groep die de muziek van Dream Theater naspeelt en ook nog eens van Nederlandse makelij blijkt te zijn. Die keuze is best opvallend, en zoals ik begrijp is Regressive Hypnosis nog maar net begonnen met optreden. Op de zanger, Jermain van der Bogt (beter bekend als Wudstik), na doen de namen van de muzikanten bij mij geen belletje rinkelen. Gitarist Barry van Smeden is de bedenker/oprichter van Regressive Hypnosis en heeft toetsenist Marco Hoogerheide, bassist Leroy Klein en drummer Eelco van der Meer om zich heen verzameld.
Net als bij het origineel in 1993 blijkt ook de tribute-variant de enorme hoeveelheid nootjes vakkundig te kunnen reproduceren. Van Smeden speelt op zijn Music Man Majesty John Petrucci Signature-gitaar alsof iedereen dat kan. Het lijkt hem geen enkele moeite te kosten, hij straalt geluk uit: dat hij deze muziek mag spelen in een concertzaal. Net als zijn grote voorbeeld Mike Portnoy zingt Eelco tijdens het drummen zijn partijtje mee in onder meer Constant Motion met gebruik van dezelfde microfoon-met-de-boog-over-het-hoofd. De sound is gewoon identiek aan het oorspronkelijke geluid, alleen de stem van Wudstik heeft een iets andere klank dan die van James Labrie, maar bij wijze van bonus kan Wudstik de hoge nootjes nog wel aan. Als geheel is deze jonge band een zeer goed alternatief voor de grondleggers van de progmetal. In de twee uur durende set wordt de gehele carrière van Dream Theater bestreken, van Afterlife, afkomstig van het debuut, tot Invisible Monster, van het laatste album A View From The Top Of The World. Wat mij betreft hebben ze het plekje in de top 10 verdiend.

Tekst en fotografie: Bert Treep

Naar het overzicht van de reviews.