Magoria

Bibelot, Dordrecht

30 maart 2024

Een waar spektakel in beeld en geluid kregen de bezoekers van deze bijzondere show rond twee rockopera's van het Magoria-project aangeboden. De muzikale bezieler van het geheel is gitarist Mark Bogert. Met zijn onafscheidelijke petje en sympathieke podiumuitstraling volgt hij sinds een paar jaar het pad van Arjen ‘Ayreon' Lucassen. Bogert leunt iets meer op een progmetal-geluid in zijn composities dan Lucassen, maar de hoeveelheid inzet en moeite om een dergelijke productie op te tuigen is ongetwijfeld identiek.
De avond begint met de integrale uitvoering van het gloednieuwe album Hollingsworth Mansion. Om luisteraars goed mee te krijgen in het verhaal wordt de hele plotlijn tussen de tracks door op het grote scherm getoond. Maar liefst zeven personages hebben een rol in het duistere verhaal over een spookhuis waar bewoners geconfronteerd worden met vroegere geesten. Licht- en geluidseffecten plus de fraaie kostuums en grime van de zangers maken het visuele plaatje compleet. We zien om beurten een of meer vocalisten het podium op wandelen om hun partijen te vertolken, eventueel met rekwisieten in de buurt. Achter de zangers en zangeressen de zeskoppige band bestaande uit twee toetsenisten, twee gitaristen, een drummer en een bassist. Solide opererende muzikanten. Vooral de solospot van pianist Cleem Determeijer en het gevoelige soleerwerk van gitarist Remy Hansen blijven hangen, maar dat doen ook de meeste vertolkingen van zangers die sowieso stevig aan de bak moesten om al die teksten in te studeren. Maria Catherina (Robby Valentine), Cindy Oudshoorn (ex-Kayak), Rodney Blaze en Nadine Pruim voelen zich geheel comfortabel met het materiaal en hebben grote zeggingskracht met hun stemmen. Jan-Willem Ketelaers, Inge Rijnja en Edward Reekers moeten in hun rollen iets harder werken om het hoge niveau te halen doch slagen net. Na ruim een uur eindigt de muzikale reis vol haat, liefde, moord en de schemerwereld onder een dik applaus.
Na de pauze gaat JTR 1888, de rockopera over Jack The Ripper, in de reprise. Het valt op dat op het podium een stuk spanning is weggevallen: muzikanten en zangers ogen losser. De nummers lijken wat speelser; er is meer plezier op het podium, en contact maken met het publiek gaat soepeler. Kan zijn omdat deze rockopera al eerder is vertolkt, mogelijk zit het ook in de muziek en klank: Hollingsworth Mansion is een stevige wall of sound; Jack The Ripper is wat frivoler en kent meer uitstapjes naar andere genres. Het ovationele applaus na het slotakkoord van het totale ensemble is volledig terecht.

Tekst: Robbert Schuller

Fotografie: Menno von Brucken Fock

Naar het overzicht van de reviews.