Steve Hackett

Cultuurpodium Boerderij, Zoetermeer

Vrijdag 2 oktober 2015

Na zijn Genesis Revisited toer die hem langs de grote zalen in het land bracht, was Steve Hackett nu terug op de kleinere podia om zijn nieuwe album Wolflight te promoten. Als immer werd hij geruggesteund door een prima band bestaande uit toetsenist Roger King, drummer Gary O’Toole, saxofonist Rob Townsend, zanger Nad Sylvan, en Roine Stolt (The Flower Kings) op … bas. Magnifieke gitarist Stolt op de zware snaren leek een vreemde keuze maar backstage vertelde Roine mij dat Hackett’s reguliere bassisten Nick Beggs en Lee Pomeroy niet beschikbaar waren, en dat hijzelf ooit als bassist begonnen is en op de vroegere Flower Kings platen zelf alle baspartijen speelde. Waarschijnlijk heeft zanger Sylvan, die Roine kent uit de band Agents Of Mercy, hem aangeraden bij Hackett. Het concert in de uitverkochte Boerderij begon flitsend met Spectral Mornings maar ging daarna een beetje moeizaam verder. Volgens Roine kon dit komen doordat deze band (zonder hem) al zoveel concerten achter de rug had en wellicht ietwat op routine speelde. Ikzelf dacht omdat het eerste deel van de avond bestond uit een viertal songs van Wolflight, dit toch wat teleurstellende album met weinig memorabele songs die nu ook live geen potten bleken te kunnen breken. De vaart kwam er pas in toen Sylvan voor het eerst verscheen om het van Spectral Mornings afkomstige Icarus Ascending te zingen, waarna de vlam echt in de pan sloeg tijdens het blok songs afkomstig van Hackett’s eerste soloalbum dat dit jaar 40 wordt, Voyage of the Acolyt: Star of Sirius, Ace of Wands, Tower That Struck Down en Shadow of the Hierophant. Na de pauze speelde Hackett helemaal een gewonnen wedstrijd: een blok Genesis Revisited met songs die hij niet zo vaak meer gespeeld had. Zo konden we genieten van Get ‘em Out by Friday, Can-Utility and the Coastliners, The Cinema Show, The Lamb Lies Down on Broadway, en The Musical Box dat uw verslaggever voor het eerst in vele jaren weer ’s kippenvel bezorgde zo mooi. En na de toegiften Clocks en Firth of Fifth was helemaal duidelijk: Steve Hackett is en blijft nog steeds onze enige echte proggod!
André de Waal

Naar het overzicht van de reviews.