PINK FLOYD PROJECT:
PINK FLOYD IN DE KUIP ‘94

3 september 2024 Rotterdam AhoyOp 3, 4 en 5 september 1994 kwam Pink Floyd met de The Division Bell Tour naar de Rotterdamse Kuip voor drie uitverkochte concerten en wat achteraf de laatste optredens van de band in Nederland bleken te zijn. Ter gelegenheid van het dertigjarige jubileum speelde Pink Floyd Project op precies dezelfde dagen exact dezelfde sets, alleen ditmaal een paar kilometer verderop in de Rotterdamse Ahoy. Wij bezochten de eerste dag.

Direct na binnenkomst zien we dat Pink Floyd Project de zaken serieus aanpakt. Met zo'n 14.000 bezoekers in drie dagen is Ahoy's RTM Stage tot de nok gevuld. Alleen dat is al een prestatie van jewelste voor een Nederlandse tributeband, maar ook de hele productie, inclusief lasers, vuurwerk, quadrafonische effecten en videobeelden, neemt ons mee op een sentimentele en vooral herkenbare reis terug in het verleden. Als speciale gast is bovendien Durga McBroom ingevlogen, een van de achtergrondzangeressen die in 1994 daadwerkelijk op het podium heeft gestaan. Wel wat merkwaardig is, zo blijkt later op de avond, de keuze om in de eigen video's bij onder meer Money en Another Brick In The Wall beelden van de Trump Tower, Greta Thunberg en Tata Steel te verwerken, want als het Pink Floyd van David Gilmour ergens ver van bleef, dan was het wel van Roger Waters-achtige politieke statements.

Terwijl in 1994 op 4 en 5 september The Dark Side Of The Moon integraal werd uitgevoerd, zag de set er op de eerste dag - en nu dus ook - heel anders uit met onder meer Astronomy Domine als opener en (voor de pauze) meer aandacht voor nummers van The Division Bell en A Momentary Lapse Of Reason. Net als in de presentatie streeft Pink Floyd Project ook muzikaal naar perfectie door de originele sound zo dicht mogelijk te willen benaderen, net zoals bijvoorbeeld The Analogues dat bij de vertolking van de Beatles-songs doen. In tegenstelling tot bij tributebands die een eigen, persoonlijke of eigentijdse draai aan de ‘originals' geven, vergelijk je als kritische luisteraar de kwaliteit van die naar perfectie strevende bands als Pink Floyd Project dus automatisch met die van Het Grote Voorbeeld - en dat pakt niet altijd gunstig uit.

Aan alles wordt duidelijk dat Pink Floyd Project over zeer ervaren muzikanten beschikt en de oorspronkelijke live-versies tot in detail heeft bestudeerd. Zo zijn de David Gilmour-solo's van Henk Bennen herkenbaar en worden ze in nummers als Comfortably Numb en Sorrow bijzonder knap uitgevoerd, maar het is juist de ziel van Gilmours spel die hierin verloren gaat. Logisch, want een ‘ziel' valt niet te kopiëren. Datzelfde geldt ook voor het toetsenwerk van Ruben Mulder en Wim van Seventer die de onmiskenbare soul van Rick Wrights spel natuurlijk niet kunnen evenaren. Dit was het voelbaarst tijdens Us And Them, een van die zeldzame, beladen liedjes waarbij je je afvraagt of die sowieso wel door anderen vertolkt kunnen en mogen worden.

Hoewel de perfecte sound er wel, maar de intieme soul er vaak niet was, lag de enige echt zwakke schakel bij het vocale duo Chris Mustamu en Wim Holsappel, die individueel en in samenzang toch wat bereik en dynamiek tekortkwamen. Ook was het jammer dat zelden het contact met het publiek werd opgezocht. Dat deed Pink Floyd toch ook niet, hoor ik je denken. Klopt, maar waarom zou het tweetal hier niet van afwijken om de toch wat matte zaal in beweging te krijgen? Grote uitzonderingen hierop vormden de drie Floydettes, die samen met Durga McBroom in onder meer The Great Gig In The Sky een heerlijk koortje vormden, en saxofonist Hans Wijnbergen, die in Shine On You Crazy Diamond niet voor PF-live-collega Dick Parry onderdeed.

Tekst: Edwin Ammerlaan

Naar het overzicht van de reviews.