The Music of Genesis
18 oktober 2024
Poppodium Boerderij, Zoetermeer

Nostalgie snuiven, zo noem ik het altijd maar. Even een avond zwelgen in oude krakers van je favoriete bandje, in dit geval met een fijne selectie nummers van vier albums uit de jaren 1976 tot en met 1980. De Duitse muzikanten van The Music Of Genesis (TMOG, voorheen: The Farm), die elkaar vonden op het conservatorium in Hannover, verstaan de kunst om de symfo van weleer op professionele manier te brengen, naast puike collega-tributebands als The Musical Box, The Watch en ons eigen Genesis Project.
Omdat de groep voor het eerst buiten de landsgrenzen optrad, waren de heren bij de aftrap met Deep In The Motherlode wel erg gretig. Prima, maar het publiek keek de kat nog even uit de boom. Konden onze oosterburen óók overtuigen? In de beginfase hielp het niet dat het toetsenwerk van Jochen ‘Tony' Pietsch te zacht uit de verf kwam. Gaandeweg werd dit gelukkig beter en draaiden ook de luisteraars warm met enthousiaste reacties.
En wat is het dan heerlijk om luidkeels mee te brullen met Elmar ‘Phil' Ferner: "It only took one blow!" waarna de hemel zich opende in de apotheose van All In A Mouse's Night. Het is opzienbarend hoeveel zijn stem lijkt op het grote voorbeeld, terwijl Ferner zich ook het quasi-lollige gedrag van Collins eigen heeft gemaakt. Dit kwam goed van pas in het ‘dronkenmanslied' Say It's Alright Joe.
Voor de drumpartijen nam Momme Boe de honneurs waar. De man liet ook lastige, snelle stukken als Down And Out en Eleventh Earl Of Mar zeer solide klinken. Heel fijn om dit soort minder populaire songs eens live te horen, net als het avontuurlijke Robbery Assault & Battery.
Zoals wel vaker gebeurt tijdens verstilling, wist ook TMOG te ontroeren tijdens de schitterende ballads Entangled (sprankelend gitaarwerk en toffe zang), Blood On The Rooftops (tokkelwerk van Niklas ‘Steve' Turmann) en Ripples ("Sail away, awaaaaayyy!").
Een highlight was Burning Rope, een gevarieerde compositie en eigenlijk gewoon een compacte epic. Het herinnert ons er weer aan dat Rutherford óók fraai kon soleren op gitaar. Mede dankzij frisse, digitale percussie overtuigde de band tijdens het slepende Duchess, met aansluitend het melancholische Guide Vocal.
Dé hit uit de jaren zeventig, Follow You Follow Me, was uiteraard onvermijdelijk, maar titels als Turn It On Again, Behind The Lines (al zo vaak door Genesis zelf gebracht) en Misunderstanding hadden van mij achterwege mogen blijven. Squonk was dan wel weer heel fijn ("Just a pool of tears!"), met steady baswerk van Michael ‘Mike' Schugardt.
Ach, natuurlijk mis je altijd titels, zoals Mad Man Moon, One For The Vine en The Lady Lies, maar na de bruisende toegift Duke's Travels hoor je mij niet piepen, zeker niet als Afterglow als kers op de taart je emotie nog even streelt. "I miss you more!"

Tekst en fotografie: Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.