Vola, Charlotte Wessels, The Intersphere
28 november 2024, De Effenaar, Eindhoven

Onbegrijpelijk dat The Intersphere nog zo ‘klein' is; de band verdient een veel groter publiek. Het Duitse kwartet strooit immers met indie rocksongs die herinneren aan de energieke begintijd van een bandje als The Police. Geen keyboards, maar knallen met twee gitaren. Wat een punch, bijna punky - en met een flinke dosis progrock, want denk erom, deze composities zitten vernuftig in elkaar. Prachtig stemgeluid ook, die Christoph Hessler. De formatie speelde veel te kort, met een prima stand-in op de drumkit, omdat de formidabele Moritz Müller net vader was geworden.
De vier heren maakten plaats voor Charlotte Wessels, de zangeres die zestien jaar frontvrouw was van de formatie Delain. Ze voelde zich duidelijk op haar gemak tussen muzikanten met wie ze al heel wat stormen had doorstaan (ook ex-Delain), zoals de virtuoze en expressieve gitarist Timo Somers. De bombastische en stoere metal parkeerde ze soms even om kwetsbaarheid te tonen. Zo trok ze symbolisch een T-shirt aan met daarop de tekst: "I love crying". Gedurende het wilde artiestenleven pinkte ze in een eigen ruimte backstage dan ook menig traantje weg, om vervolgens weer vol gas te geven. Een optreden vol spektakel.
Charlotte had de eer om een uur later weer het podium te beklimmen, om de beukende song Cannibal samen met Asger Mygind van Vola te zingen. Een leuke verrassing. Het is opmerkelijk dat de Deens-Zweedse formatie stap voor stap een grotere fanbase voor zich wint. En terecht, want Vola heeft iets speciaals. Ook in een uitverkochte Effenaar speelde de band het publiek plat. De verticale lichtbuizen vormden een strak decor voor een dynamische mengeling van heldere melodieën en een loodzware wall of sound. Headbangen was onvermijdelijk, zelfs als je geen haar op je hoofd hebt. Wat een kracht! Tegenwoordig met het nieuwe album Friend Of A Phantom minder geënt op de originele djentrock, maar toch. Drummer Adam Janzi ontpopt zich meer en meer als zijn collega-krachtpatser Baard Kolstad van Leprous, ook zo'n moderne band van de nieuwe generatie prog. Het eighties toetsenwerk van Martin Werner mag best nog iets meer uit de verf komen in Vola's sound, maar goed, dat zullen mijn proggenen zijn. En...Vola pakte ook terug op de eerste avontuurlijke plaat Inmazes, fijntjes kiezend voor de prachtige uitschieter Starburn, met jubelende Duran Duran-achtige refreinen en creatieve gitaarriffs. Wat een song!
Voor het laatste half uur hadden de heren hun sterkste nummers bewaard, met uiteraard de meezinger Straight Lines en de nieuwste hit Paper Wolf. Soms vielen je oren er bijna af van de overdonderende (galm)sound, maar overgave aan Vola laat je tot in je tenen voelen dat je leeft. Wel jammer dat Ghosts en Ruby Pool niet klonken, maar je moet iets te zeiken hebben.

Tekst en foto's: Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.