IQ

14 december 2024, Poppodium Boerderij, Zoetermeer

Welke band leent zich nu uitstekend om live kennis te maken met progressive rock (qua stijlvorm met authentieke kenmerken, dus niet in de letterlijke betekenis)? Juist: IQ! Want ze liggen nog steeds voor het oprapen, mensen die hun wenkbrauwen ophalen bij de genreterm, zelfs als ze 62 jaar zijn en muzikaal gezien niet onder een steen lagen.
De Xmas Bash van de Britten bezit bovendien een sfeervolle setting die ze traditioneel creëren. Toch was de start met The Darkest Hour helaas een valse, doordat de bas van Tim Esau heel wat minuten volledig onhoorbaar was. Bovendien klonk het geluid aan de schrale kant, terwijl IQ eigenlijk altijd garant staat voor een puike sound, waarbij het volume teder de oren streelt.
Máár... de veteranen gaven geen krimp, laat staan dat ze zich uit het veld lieten slaan. In no time pakte IQ de draad weer op en volgden fraaie uitvoeringen van From The Outside In en Stay Down. Bij de vriend die ik op sleeptouw had genomen - tamelijk onbekend met progrock - viel het kwartje hoe langer hoe luider. "Je kunt er zo lekker in wegzakken," was zijn commentaar. Nu blinkt IQ bij uitstek niet uit in notenpoeperij en draait het altijd om melodieuze en strak omlijnde composities. Uiteraard was dit ook het geval bij twee gloednieuwe tracks voor een nieuw album, dus gingen ook No Dominion en Far From Here erin als koek. Voor IQ-begrippen pakken deze tracks vrij stevig uit.
Van de cd Frequency kozen Peter Nicholls & Co voor The Province, een relatief nieuwe epic, als tegenhanger van de korte song The Wake van het gerenommeerde album uit 1985. En wat blijft The Road To Bones toch een sfeervol en dreigend nummer, met een oosters tintje. Ook de prachtige beelden op drie schermen boven het podium bevorderden de beleving.
Shallow Bay, Rise, Guiding Light en Failsafe completeerden de reguliere setlist, waarna Mike Holmes zijn engelenvleugelen liet ombinden voor de toegiften Subterranea en Headlong. Potsierlijk? Eerder ludiek. Met als resultaat een hemelse gitaarsolo, die hij zoals altijd vrij stoïcijns uit zijn mouw schudde.

Tekst: Freek Wolff

Foto's: Pieter Barth & Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.