Midwinter Prog Festival
25 januari 2025, TivoliVredenburg, Utrecht

Eén ding: de geluidskwaliteit was aanzienlijk beter dan bij de eerste editie van het MidWinter Prog Festival in 2024 - en dat was heel fijn; toch was die helaas ook nu niet van een constant hoog niveau. Tivoli blijft een lastige galmbak.
Dé sensatie van de dag bleek het Noorse Rendezvous Point. Wat een energiek stel jonge honden! Drummer Baard Kolstad nam de moderne progmetalband op sleeptouw, een kwaliteit die we van hem natuurlijk al kenden bij Leprous, de andere band die in hetzelfde stijlfjord vist en nóg hogere ogen gooit. Heerlijk zijn de gitaarriffs en de toevoeging van keyboardsounds uit de jaren tachtig, zoals in Don't Look Up, soms herinnerend aan die andere Scandinavische band: Vola. En Rendezvous Point zou niet zo imponeren als de gigantisch goede zanger Geirmund Hansen ontbrak. De man is een rasperformer, die het niet schuwde om zich even tussen het publiek te begeven en even later met een fles water het ritmebeest achter de kit te dopen. Wat was nu transpiratie en wat water op zijn gespierde bovenlijf? Ontroeren kon de band met de (deels orkestrale) ballad Still Water.
Even daarvoor had AVKRVST ook al laten proeven van de Noorse kwaliteit. Deze formatie legt weliswaar minder accent op de energie maar kwam wel op de proppen met zeer sfeervolle prog die zelfs boven in de zaal prima klonk. Oceansize, Mew, Anekdoten, Opeth, Porcupine Tree; daar liggen de associaties, met soms een gruntje hier en daar, zoals in het kabbelende Pale Moon, dan weer grilliger en lekker rauw als in de epic The Approbation. Weer een formatie van vaandeldragers voor een nieuwe generatie progrockers. En... je moet maar op deze bizarre naam komen.

Ons eigen Limburgse Lesoir trapte af met een fijn transparant geluid. Hierdoor kwam Babel uitstekend uit de verf en kon je een speld kon horen vallen in de rustige passages: het publiek was een en al oor. Lesoir verzorgde een gedegen optreden, met in genoemde epic een groepje heuse strijkers dat het podium betrad, plus bassist Kristoffer Gildenlöw als gast. Leuk om te zien, maar helaas was het geluid ook weer niet zó goed dat hiervan iets te horen was.
The Flower Kings traden op na Rendezvous Point, waardoor het contrast groot was qua beleving, want de Zweedse band rond zanger/gitarist Roine Stolt speelde professioneel maar kwam weinig geïnspireerd over, terwijl er van contact met de luisteraars al helemaal geen sprake was. Dit nam niet weg dat in de wandelgangen veel positieve geluiden klonken over klassiekers als Compassion, Church Of Your Heart, het eerste deel van Garden Of Dreams, Big Puzzle en het onvermijdelijke (ingekorte) Stardust We Are. Het is tekenend dat er alleen uit de oude doos werd geput.
Riverside is intussen een gevestigde naam in progland en zeker in Nederland populair, dus werd het tot slot ook nu een feestje! Toch was het jammer dat ineens de geluidskwaliteit weer naar beneden ging. De sound was zompig, dof en weinig transparant, op meerdere plekken in de zaal. Merkwaardig, omdat de Polen doorgaans patent hebben op een strak, goed geluid. Zo kwam ook het eighties-getinte Friend Or Foe niet zo lekker uit de verf doordat de A-Ha-achtige keyboards minder goed hoorbaar waren, maar de fans maalden er niet om bij favoriete tracks als Second Life Syndrome, Out Of Myself en recentere songs als Escalator Shrine, gedomineerd door repeterende basriffs. Het doek viel niet letterlijk, maar toepasselijker kon Riverside niet afsluiten dan met het gedragen The Curtain Falls.
Op naar de zomereditie in Maastricht.

Tekst: Freek Wolff
Kijk voor de foto's op de recensie per band 

Naar het overzicht van de reviews.