LEPROUS
7 februari 2025, Poppodium 013, Tilburg

Vijftien jaar na het eerste Nederlandse optreden in Baarlo wordt in het Tilburgse 013 goed duidelijk hoe volwassen en overtuigend Leprous tegenwoordig op het podium staat. Sterker nog, met een gevarieerde set van maar liefst 21 nummers en een presentatie waar de vonken van afvliegen, laten de Noren er geen twijfel over bestaan wie de talentvolste progmetalband van dit moment is.
Dat drummer Baard Kolstad over zes armen beschikt waarmee hij tegelijkertijd twintig verschillende ritmepatronen op drie verschillende drumkits lijkt te spelen, hoeven we niemand meer te vertellen. Dat de miltrailleursalvo's uit Simen Børvens bas samen met de meesterlijke gitaarriffs van het duo Tor Oddmund Suhrke en Robin Ognedal op een koude februariavond het vuur flink opstoken, zou zelfs zonder meegebrachte pyro-effecten zijn gelukt. "Het is natuurlijk een beetje tacky, maar stiekem vinden we het toch heel cool," grapt zanger Einar Solberg over die batterij aan vlammenwerpers. Dat diezelfde Solberg kan zingen als een engel en kan grunten als de duivel, daar hoeven we inmiddels ook niet meer bij stil te staan.
In een uitgebalanceerde mix van nieuw (Silently Walking Alone, Atonement) en oud (Passing, Foe) slalomt de formatie met speels gemak langs alle, toch best complexe elementen die een Leprous-set zo avontuurlijk en meeslepend maken. Het magistrale Illuminate met zijn vette basintro, de emotionele powerballade I Hear The Sirens, de bijna letterlijk onnavolgbare elf minuten van Forced ‘Fucking' Entry, het breekbare Distant Bells (waarmee Solberg de hele zaal muisstil kreeg) en de grootse, bombastische afsluiter Slave: alle registers uit het toch al rijke repertoire gaan open. Ondertussen rennen de bandleden als een stel uitgelaten jonge honden heen en weer en op en neer langs de ‘catwalk' die over de volle breedte het podium zo'n dertig centimeter verhoogt. De dadendrang van Leprous is letterlijk niet te stoppen.
Fraai en ontroerend is het moment waarop een groep van zo'n twintig fans tijdens Faceless als koor mag meezingen. Tussen de nummers door zorgt Solberg met onderkoelde humor in grappige intermezzo's zo nu en dan voor wat lucht. Juist op dit soort momenten laat hij vol zelfspot zien hoe volwassen dit sterke collectief met de eigen carrière omgaat. In deze topvorm kan Leprous nog jaren mee!

Tekst: Edwin Ammerlaan
Fotografie: Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.