Archive
17 februari 2025
TivoliVredenburg, Utrecht

Sfeer creëren, een band als Archive verstaat die kunst als geen ander. Het was de allereerste keer dat ik de Britten op zag treden, terwijl deze cultband toch alweer dertig jaar aan de weg timmert. Na deze magistrale beleving ben ik helemáál door de knieën. Het was fantastisch in de wat knussere Ronda-zaal van Tivoli, mede doordat het geluid subliem klonk. In de voetsporen van het gerenommeerde Massive Attack brengt de negenkoppige formatie een boeiende mix van elektronica, indie postrock, shoegaze en triphop. Hoe prog wil je het hebben? (hier niet als stijlvorm met typische kenmerken te interpreteren). Mooi om te zien dat oprichters toetsenman Darius Keeler en bassist Danny Griffiths alle ruimte geven aan nota bene drie(!) geweldige vocalisten: de statige Pollard Berrie (met hoed), Dave Pen (Oasis-uitstraling) en Lisa Mottram, een waardig vervanger van Maria Q Quintile. Waar het om gaat is de beleving en die zit goed, want Archive speelt niet op de automatische piloot, ook al putte de groep volledig uit twee albums van het jaar 2009: Controlling Crowds 1-4 (de avond ervoor waren dit in Utrecht nog twee andere classics geweest: You All Look The Same To Me en Noise). De songs zijn niet complex, eenvoudig zelfs, maar ijzersterk door bezwerende ritmes (Bullets en Pills, ook herinnerend aan Depeche Mode), jazzy triphop (Whore, a la Portishead) en dikwijls een prachtige opbouw naar een wall of sound. Maar de kracht zou alsnog in het water vallen, ware het niet dat de melancholische melodieën je in het hart raken. Wie blijft stoïcijns onder highlights als Collapse/Collide en Come On Get High? Dan neem je rapper die soms ineens opduikt voor lief en klinkt zelfs dit vermakelijk. Om in de uitgebreide toegiftset af te sluiten met het kwetsbare Remove en het bombastische slot Dangervisit. Diepe buiging. "Muziek die generaties verbindt", aldus een bezoeker. Dit was kicken, ik ben fan!

Tekst & fotografie: Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.