Midsummer Prog Festival
23 & 24 mei 2025, Muziekgieterij, Maastricht

Verdreven uit Valkenburg streek het Midsummer Prog Festival dit jaar neer op het buitenterrein van de Muziekgieterij in de Limburgse hoofdstad. Anders dan het amfitheater, maar ook hier genoten bezoekers van een intieme setting, met nu zelfs een gezellig en groot café, waarnaast Haunt The Woods tussendoor - vanuit de hoogte en binnen - voor een bijzonder optreden zorgde. De folky rockband was in de herhaling omdat het kwartet uit Cornwall vorig jaar met de Jeff Buckley-achtige zanger grote indruk maakte.
Op de vrijdag bleken de weergoden de artiesten en bezoekers goedgezind, en wie weet had dit te maken met spirituele liedjes als Shine en We All Need Some Light van Neal Morse & Friends. Hij verraste zijn fans wel met een wat softe set, aangezien de Amerikaan eerst een paar liedjes alleen met zijn akoestische gitaar zong en vervolgens koos voor korte, poppy meezingers. Waarom de man een soulcover als On Broadway liet horen, blijft een raadsel, omdat de keus uit zijn oeuvre (ook met Spock's Beard, Transatlantic en Flying Colors) reuze was. Vooruit, Carpet Crawlers van Genesis paste in het meezinggehalte, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het gros van het publiek liever een paar spetterende epics had gehoord, zeker met zo'n dreamteam van gelegenheidsmusici als Stolt, Reingold, Gillette en Leijenaar. Oké, afsluiter Stranger In Your Soul maakte veel goed.
De dag was overigens begonnen met de stevige noten die Lux Terminus (LT) kraakte. Bij dit Amerikaanse progmetaltrio draait het vooral om Vikram Shankar, de toetsenman die zijn solo's een gitaarsound meegeeft. Energie en kwaliteit zijn onmiskenbaar (à la Frost*). Verreweg het meeste werk was instrumentaal, en wie weet boeit LT nóg meer als de band een zanger inlijft, waarvan we al even mochten proeven toen Ross Jennings (Haken) als gast zijn partij zong in het fraaie Catalyst.
Prehistoric Animals heeft in Stefan Altzar wat dit betreft een uitstekende zingende frontman/gitarist. De Zweedse band staat meer voor vernuftige (prog)rock waarin toegankelijke melodieën altijd voorop staan. De songs vielen duidelijk in de smaak bij de luisteraars, mede door de uitgekookte gitaarpartijen en keyboardarrangementen.
De landgenoten van Paatos moeten het meer hebben van sfeer, waaraan de vette mellotronpartijen een grote bijdrage leveren. Tegelijk sluiten de repetitieve riffs van gitaar en bas hier naadloos op aan, bijeengehouden door groovy drumpartijen. Het vormt een gespreid bedje voor de serene zangpartijen van Petronella Nettermalm. Wegzweven met prachtsongs als Gone. Een highlight.
Het aardige is dat de festivalorganisator tegen proggrenzen aan durft te duwen. Zo zit de Britse formatie Solstice meer in de hoek van de poprock, funk en folk. Verfijnd en professioneel gebracht is dit wel degelijk een zeer boeiende mix van stijlen, zeker voor proggers met een breed vizier. De rol van drie zangeressen upfront en veelvuldig gebruik van de viool viel op. Deze muzikale zonnewende mag vaker voor het voetlicht komen.
Op dag twee trapte Heath af. De band met drie Nederlanders, een Zweed en Australiër maakt een smeuïge portie bluesrock die vooral swingt. Groepen als Allman Brothers Band vormen de inspiratie, getuige ook de cover Whipping Post van deze naam. De dubbele gitaren en de mondharmonica geven Heath een exclusieve sound.
Bij het Duitse Sylvan viel de uitstekende sound op, die tegen het slot overigens ineens compleet stil viel, door technische problemen, waardoor het sublieme slotstuk Posthumous Silence helaas in het water viel. De fans hadden desalniettemin gigantisch genoten van prachtsongs als The Colors Changed. En wat is dat kleine mannetje op gitaar toch een fantastisch talent; Jonathan Becks solo's zijn weergaloos.
Met Wheel keerde de power terug, met dampende en zeer stevige progmetalsongs. Deze Finse band bezit een uitstekende zanger in James Lascelles. Krachtig, luid en toch genuanceerd werkten de heren toe naar een imponerende climax, gesteund door veel songs van het laatste album Charismatic Leaders. Alweer een voltreffer.
De band van Alex Henry Foster moet het niet hebben van virtuositeit, maar van hypnotiserende psychedelica en pittige expressie. De empathische, kleine Canadees brengt zijn luisteraars in trance. Dansen in de regen, opgejaagd door het prachtige slot The Hunter. De lichte buitjes werden deze dag sowieso door iedereen moedig getrotseerd.
Over het weer gesproken, ook Weather Systems bouwt op sfeer, wat we natuurlijk al kennen van Anathema, de band waar leider Daniel Cavanagh jarenlang met zijn broer de zaak leidde. Het viel op dat de nieuwe Britse constructie nog flink steunt op de krakers van haar voorganger, waarbij nummers als Closer ook nu het hart raken. Het aanhaken bij ‘het oude' was met het debuutalbum slim gedaan door Part 3 toe te voegen aan de fraaie titel Untouchable 1 & 2. Nu hoorde je alle drie delen. Ik vrees toch dat de nieuwe formatie niet de impact kan verwerven als Anathema. Daniels getalenteerde broer Vincent wordt node gemist, hoewel spring in 't veld Soraia niet slecht zingt.
Soen bleek een puike slotact, hoewel deze Zweden geen prog pur sang brengen. De krachtige sound van de band staat als een huis, met pakkende rocksongs met een kop en een staart, veel dynamiek, vlammende gitaarsolo's en vooral fijne melodieën. En welke groep wenst zich niet een zanger als Joel Ekelöf? De man heeft niet alleen een fantastische stem, hij hoeft zijn pink maar te bewegen en hij windt de luisteraars om al zijn vingers. Wát een charisma! Met nummers als Unbreakable lijkt Soen onverwoestbaar.
De Muziekgieterij zit Midsummer Prog óók gegoten. Wel graag weer wat meer hartje zomer, zowel qua data als zonneschijn.

Tekst: Freek Wolff
Foto: Bert Treep

zie voor de foto's van de bands, de individuele bandlinks

Naar het overzicht van de reviews.