Alcatraz festival (Kortrijk, 9 augustus 2025)

Alcatraz, Kortrijk, 9 augustus 2025
Tekst: Edwin Ammerlaan
Foto's: Bert Treep

Alcatraz is een uitstekend georganiseerd en breed geprogrammeerd vierdaags festival in het Belgische Kortrijk waar jaarlijks zo'n 55.000 metalfans op afkomen. Naast grote heavy publiekstrekkers als Ministry, Mastodon, Obituary, Avatar, Dimmu Borgir en Machine Head, kende de zaterdag een aantal interessante namen uit de progressieve en meer melodieuze hoek.
"Wake up!", roept zanger Michael Vescera kort na elven vanaf het grote Prison-podium, als de eerste bezoekers net uit hun tent kruipen om Magic Kingdom te zien openen. De lokale veteranen maken sinds 1998 symfonische metal die op deze, tot gevangenis omgetoverde sportcampus, een wat gedateerde indruk achterlaat. "Are you ready to feel the power of metal?", voegt Vescera er nog hoopvol aan toe. De rollende bass drums van Gabriel Deschamps zijn echter zo luid afgesteld dat ze alle nuance uit de muziek de Belgen halen. Maar wakker zijn we meteen wel.
Hoe anders klinkt de majestueuze en zeer dynamische sound van Between The Buried And Me. De vier Amerikanen worden live vergezeld door Tristan Auman. De extra gitarist ziet eruit als een 15-jarige highschool kid, maar wisselt in samenspel met Paul Waggoner vele indrukwekkende, snaarstrakke riffs uit. BTBAM presenteert hierbij een eigenzinnige mix van opwindende prog en metal. De band durft het soms ook heel klein te maken, er een grappig walsje doorheen te gooien of voert een verrassend jazzy bassolo op. Met Things We Tell Ourselves In The Dark horen we een gave voorbode van hun nieuwe album The Blue Nowhere dat medio september verschijnt.
Het Zweedse Evergrey, in december nog in Helmond te zien, is sinds 1993 een vaste waarde voor liefhebbers van grootse en meeslepende progressieve power metal. Onder de brandende Kortrijkse zon brengt de formatie van zanger/gitarist Tom Englund de verwachte volvette livesound, waarbij veel van de vocale harmonieën van ‘tape' komen. De publieksvriendelijke refreinen worden enthousiast meegezongen in nummers die misschien wat belegen overkomen, maar over meer melodieuze variatie beschikken dan het grootste deel van de Alcatraz line-up.
De Deense buren (met Zweedse drummer Adam Janzi) van Vola blinken uit in goede, compacte en niet al te ingewikkelde songs vol aanstekelijke licks en grooves van Asger Mygind (gitaar, zang) en Nicolai Mogensen (bas), waarbij het prominente toetsenwerk van Martin Werner de muziek van stemmige kleuren voorziet. In een onderhoudende set doet Paper Wolf aan Leprous denken en viert Stray The Skies Vola's albumdebuut (Inmazes) van tien jaar geleden. Voor Cannibal verschijnt gastzanger James Dorton op het podium, die eerder op de dag als nieuwste aanwinst van Ne Obliviscaris zijn ding mocht doen.
Wolfmother roert diep in de oorspronkelijke bronnen van het metal genre met een energieke mix van, en eigentijdse draai aan, de rock uit de jaren ‘70 en '80 (o.a. aan Cream, Led Zeppelin, Deep Purple). Het Australische trio staat onder leiding van zanger/gitarist Andrew Stockdale, die oogt als de onwettige zoon uit het huwelijk van Jeff Lynne en Slash. Hij brengt de massa in ieder geval lekker in beweging. Waarbij ook de eerste crowdsurfers worden gespot. In een ode aan Ozzy komt bovendien Black Sabbath's Paranoid nog even voorbij.
Hij mag dan iets aan kracht en bereik hebben verloren, maar de prijs voor de hardst werkende frontman gaat die zaterdag beslist naar Extreme's Gary Cherone. Met grote, theatrale gebaren rent en springt de 64-jarige Cherone het hele podium over, waarbij de Amerikanen oude klassiekers als Hole Harted, More Than Words en Get The Funk Out worden afgewisseld met recenter werk, zoals het lekker pompende Thicker Than Blood en rocker Banshee (met Fat Bottomed Girls-intro). Absoluut hoogtepunt is het moment waarop Nuno Bettencourt, zittend aan de rand van het podium, op uitgerekend akoestische gitaar via een wervelende solo (Midnight Express) laat horen wat een virtuoze en inventieve gitarist hij nog altijd is.
Ons selectieve programma wordt daarna afgesloten door Leprous, een band die de laatste jaren eigenlijk nooit teleurstelt. Ook op Alcatraz wordt een gloedvolle, meeslepende en uitgebalanceerde set gespeeld, die begint met Silently Walking Alone en via o.a. Nighttime Disguise, Out of Here, Slave en Atonement vol visuele dramatiek eindigt bij het laatste, ‘uitgeknipte' stuk van The Sky Is Red. Zo brengen de mannen van Einar Solberg kort na middernacht de Helldorado-tent een uur lang in extase, waarbij we ons ondertussen afvragen waarom deze Noorse helden eigenlijk niet op het hoofdpodium staan. Want als er in Kortrijk één band model staat voor de huidige, talentvolle generatie progressieve metalheads, dan is het Leprous wel.