Pendragon
10 september 2025, Poppodium Boerderij, Zoetermeer

In een tjokvolle Boerderij haalde Pendragon met zichtbaar plezier herinneringen op aan lang vervlogen optredens in Paradiso, Noorderligt en Countdown Café. De Britse proggers kozen dan ook voor een flinke greep uit het vroege werk, inclusief een integrale uitvoering van The World, het album dat in 1991 hun carrière redde. "Als dit niet was aangeslagen, waren we gestopt," aldus frontman Nick Barrett.
Opvallend hoeveel countryrock er altijd al in hun muziek verborgen zat - het gaf de neoprog iets eigens. Veel van die vroege stukken leunden nog wel op Marillion-achtige patronen, maar de band heeft ze met modern equipment en jarenlange ervaring naar een zelfbewust niveau getild. Zo kreeg Kowtow een frisse swing mee, die het nummer meer karakter gaf. Barretts spannende gitaarsolo's zijn Pendragons sterkste troef gebleven. Met name die in The Voyager en Breaking The Spell maakten in Zoetermeer diepe indruk.
De warme toetsendeken van Clive Nolan en het solide basspel van Peter Gee gaven het geheel kleur en kracht. Ook de achtergrondzangeressen droegen bij aan het gelaagde geluid - en aan het opvangen van Barretts afgenomen vocale bereik. Tijdens het ingetogen King Of The Castle kwamen hun stemmen prachtig naar voren. Drummer Jan-Vincent Velazco speelde vooral dienend maar stal samen met Gee de show in Alaska - nota bene het oudste nummer van de setlist.
Behalve Barretts vlugge vingers kende de show geen visueel spektakel. Hij had zijn kleurrijke podiumoutfit thuisgelaten. Nolan hield het vaak bij een hand in de broekzak. De kracht zat vooral in muzikale herkenning en in veel geestige interactie met de zaal. Barrett had moeite met het verschil tussen drop en dope; Nolan twijfelde of hij een schoonmoedergrap kon maken, aangezien hij al anderhalf jaar niet tegen haar had gesproken: "I don't like to interrupt."
Tegen het eind schoof het repertoire richting de 21e eeuw - wat toch de meeste indruk maakte. Het olijke 360 Degrees, versierd met mandoline en viool, doorbrak het progkader en blonk juist daardoor uit in inventiviteit. De absolute tour de force was het sluimerende maar onverminderd meeslepende Indigo: intens en hypnotiserend van begin tot eind. Dit soort geslaagde eigenzinnigheid bewijst hoezeer Pendragon sinds de oprichting is gegroeid en terecht nog zeer geliefd is.

Tekst: Pieter Barth

Naar het overzicht van de reviews.