Pink Project 
31 oktober 2025, Poppodium Boerderij, Zoetermeer.

"Should I sing until I can't sing any more? Play these strings until my fingers are raw. You're so hard to please. What do you want from me?" Met het pleasen van het publiek heeft Pink Project geen enkele moeite. Tijdens het slot van een succesvolle clubtournee brengt Pink Project een bevlogen ode aan de muziek van Pink Floyd. Echoes, The Best Of Pink Floyd vormt een fraaie doorsnede van het geliefde oeuvre, dat nog springlevend is, gelet op de recente, verfilmde optredens van Waters en Gilmour, terwijl Mason het oudere repertoire levend houdt. Bovendien verscheen opnieuw het befaamde optreden uit 1972 te Pompeii, geremixt door Steven Wilson.
Met name tracks van Dark Side Of The Moon, The Wall en Meddle komen voorbij. Ach, laat ik met Echoes beginnen. De lange, psychedelische epic is in tweeën gesplitst en wordt uitgespreid over de avond. Wat een hypnotiserend nummer is dit toch, klasse uitgevoerd, en deel twee klinkt uiterst Halloweenwaardig. Het opzwepende muzikale duel tussen Ruud en Giovanni spat ervan af, aangedreven door Arjan en Jason op respectievelijk drums en bas. Een mooier eerbetoon kan Richard Wright niet ten deel vallen. Een van de hoogtepunten deze avond. Van Meddle wordt ook nog One Of These Days uitgevoerd, waarbij Jason het doordringende basspel plus vocalen voor zijn rekening neemt, geflankeerd door Hans op lap steel-gitaar. Van Dark Side Of The Moon worden Speak To Me, Breathe, het majestueuze Time, Breathe-reprise, het obligate Money, Brain Damage en Eclipse in een losse, willekeurige volgorde gespeeld. Konstantin op saxofoon(s) laat Money nog meer blinken en mag extra shinen tijdens Shine On You Crazy Diamond. Pink Project klinkt als een klok, spelplezier en uiterste concentratie gaan hand in hand, en de onmisbare achtergrondvocalen van Merle en Jacqueline completeren de hechte bandsound. Hiernaast investeert Pink Project in visuals. De originele beelden omlijsten de muziek en andersom, en de sfeervolle lasershow mag er zijn. Hoe indrukwekkend tijdens Sorrow, met een imponerende Ruud op gitaar. Idem dito bij Run Like Hell. Nieuwkomer Jaco neemt de Gilmour-vocalen verdienstelijk voor zijn rekening. De toegift met de ultieme gitaarsolo in Comfortably Numb is werkelijk zalig. Op naar de volgende dertig jaar.

Tekst: Jimmy Bansberg
Foto's: Yvon Bansberg

Naar het overzicht van de reviews.