Temple Fang & Søwt
20 november 2025, Nobel, Leiden

De kleine zaal van Nobel stond deze avond in het teken van eigenzinnige intensiteit. Het voorprogramma werd verzorgd door Søwt, een jong Eindhovens kwartet met een no-nonsense frontvrouw. Het bracht weliswaar niet het soort progressieve rock waarover we normaal gesproken schrijven maar had genoeg originele ideeën om op te vallen. Het oorverdovende geluid laveerde tussen psychedelische punk en kunstzinnige noise, waarachter een gelaagde songstructuur met frisse ritmes schuilde.
De energie veranderde merkbaar toen Temple Fang het overnam. Met wat wierook als sfeerversterker leek het of deze band de zaal en zichzelf optilde naar een andere staat van bewustzijn. De vier alternatief ogende Amsterdammers bewogen organisch; terwijl de muziek stroomde, zweefden ze bijna over het podium. Hun vloeiende mix van spacerock, heavy psych en vintage hardrock leek soms Pink Floyd-dromerig, dan weer Led Zeppelin-vurig, echter met een verfijnd geluid dat de seventies nooit hadden kunnen voortbrengen.
Gevoelsmatig was het een vrije jam, maar het precieze samenspel verraadde hoe minutieus de muziek in elkaar zat. De ritmesectie was daarbij net zo essentieel als de gitaren en leadvocalen. Drummer Daan Wopereis en bassist Dennis Duijnhouwer vormden een hechte motor: Wopereis als onvermoeibare, inventieve krachtpatser, Duijnhouwer als subtiele maar groovende fundering. De gitaren van Jevin de Groot en Ivy van der Veer klonken al even in sync: soms ruimtelijk, soms stevig, maar altijd uitgebalanceerd en helder. De vocalen waren sterk en vol gevoel, waarbij Duijnhouwer en De Groot hun leadzang per nummer afwisselden. De laatste haalde live zelfs moeiteloos dezelfde zuiverheid als op de plaat - wat een professionaliteit.
Zo werd het betrokken publiek getrakteerd op een spirituele set songs die vaak de twintig minuten haalden. Verrassend werd geopend met het oudere Gemini, waarna alle stukken van het laatste album Lifted From The Wind volgden. Ze kwamen in een nieuwe volgorde en waren opnieuw geëvolueerd: ingetogener waar het kon, sneller waar het moest, en altijd intens. Het absolute hoogtepunt was Once, in een uitvoering die meanderde tussen fluisterzacht en monumentaal. Elke nuance raakte: adembenemend.

Tekst: Pieter Barth

Fotografie: Eus Straver

Naar het overzicht van de reviews.