KRAFTWERK
2 december 2025, AFAS Live, Amsterdam

Om acht uur nauwkeurig werd het zaallicht gedimd en namen vier gestileerde heren plaats achter hun werkstations. Direct startten de elektronische klanklandschappen in een warme, poppy mix. Het publiek wiegde al snel mee.
Dik twee uur lang klonken zo'n dertig nummers uit 1974-2005, sommige verwerkt in medleys, en geen beroemd deuntje werd overgeslagen. Van het favoriete album The Man-Machine kwamen alle tracks voorbij.
Voeten gingen van de vloer met hits als The Model en Tour De France. Ingetogen stukken als Airwaves en Neon Lights boden ruimte voor fonkelend samenspel. Het enige zonder beat was Merry Christmas, Mr. Lawrence, een eerbetoon aan de overleden Ryuichi Sakamoto, vriend van voorman Ralf Hütter en verantwoordelijk voor de Japanse teksten in Radio-Activity. De krachtige uitvoering die hiervan volgde was het indrukwekkendste van de avond.
Soms stond het volume te hoog. De metalen klanken van Trans-Europe Express sneden door merg en been. Spacelab, daarentegen, klonk superieur, onder begeleiding van een UFO-animatie vol gewichtloosheid en een landing op de ArenA Boulevard. Erg leuk was Autobahn: een roadtrip vol geluidseffecten en grafische beelden die herinnerden aan Pep-striptekeningen en de videogame Paperboy.
De visuals waren minstens zo belangrijk als de muziek. De mannen droegen Tron-achtige, reflecterende kostuums, terwijl achter hen typische Kraftwerk-beelden dansten: Volkswagenwielen, ethergolven, morsecodes, racefietsen, elektronenbanen, vitaminepillen en eersteklastreinen - soms vintage, vaak ultra-futuristisch. De binaire codes van Numbers en Computer World slokten het brein volledig op, zo veel kracht had het scherm.
Hoe vermakelijk ook, geen toeschouwer zal zijn ontgaan dat de grappige, minimalistische teksten over zakcomputers, ruimtecapsules en geigertellers relevanter zijn dan ooit. Mensen communiceren via kunstmatige intelligentie, de ruimtewedloop sleept zich voort en Chernobyl en Fukushima eisten hun tol - door Kraftwerk voorspeld in 1975. Blijft de vraag: verheerlijken deze muzikanten technologie, of waarschuwen ze ervoor?
Tegen het einde van de avond kreeg de strakke elektropop een steviger techno-jasje, met synthscapes die de zaal nog losser maakten. Tijdens Musique Non Stop namen de bandleden om beurten een solomoment, dat werd gevolgd door een buiging - een zeldzaam persoonlijk gebaar - en een podiumaftocht. Vanzelfsprekend volgde de discoversie van The Robots als toegift.
Hütter kreeg het grootste applaus, als enig overgebleven origineel lid. Zijn zang klonk broos en soms pijnlijk, maar juist dat maakte de show menselijk - het duidelijkste bewijs dat het daadwerkelijk live was, want je blijft je afvragen: wat is mens, wat is machine?

Tekst: Pieter Barth
Fotografie: Bert Treep

Naar het overzicht van de reviews.