AVKRVST & HYLA
25 januari 2026, Poppodium Boerderij, Zoetermeer

Soms gebeurt het: een voorprogramma maakt meer indruk dan de hoofdact. Deze avond kreeg de relatief onbekende Amsterdamse metalband Hyla als eerste het podium, in afwachting van het Noorse Avkrvst.
Hyla presenteerde zich als een jonge, meeslepende progressieve act met complexe technische ritmes en uitgesproken emotie. De conservatoriumachtergrond van de bandleden was duidelijk hoorbaar. Hun krachtige, warme sound sleurde het verraste publiek snel mee. De composities bleken dynamisch en onvoorspelbaar; hemelse sferen maakten plaats voor overdonderende metal en vloeiden weer over in smaakvolle prog. Alles werd puur gebracht, zonder backingtracks, met een aanstekelijke gedrevenheid. Van sterke fretloze baslijnen en creatief, gevoelig drumwerk tot spetterende gitaarpartijen: de interactie tussen melodie en agressie werkte uitstekend. Grootste blikvanger was de leadzangeres: een van oorsprong Azerbeidzjaanse singer-songwriter met de artiestennaam Zemma, momenteel interim-frontvrouw bij Hyla. Met haar heldere, loepzuivere stem navigeerde ze moeiteloos door alle emotionele en muzikale bochten. De combinatie met de gruntende gitarist naast haar pakte overtuigend uit - één en één is drie. Het zou prachtig zijn als Zemma ook op het toekomstige debuutalbum wil zingen.
Toen kwam Avkrvst. Dit opkomende vijftal uit Alvdal, een klein dorp diep in de Scandinavische bossen, bracht muziek met een breed palet aan progressieve invloeden. Hun muziek laveert tussen introspectieve rock in de geest van Steven Wilson en steviger, Opethiaans werk, terwijl het traditionelere proggevoel behouden blijft. Live kwam de band echter wat schoorvoetend over. De keuze om studio-opnames zo exact mogelijk te reproduceren, ging ten koste van spontaniteit. In combinatie met gedimd licht en een wat introverte podiumuitstraling voelde dit aanvankelijk wat flets aan, zeker in contrast met de visuele flair en open energie van het voorprogramma. Erger nog, de leadzang van Simon Bergseth klonk nogal schuchter en eentonig en stond geregeld op de rand van zuiver. Zijn ronduit lullige gruntpassages werkten al helemaal niet. Gelukkig ging de samenzang beter, ondersteund door heldere keyboardlagen, waardoor de thematisch zware teksten over verlies, verlatenheid en trauma goed tot hun recht kwamen. Gaandeweg werd het optreden sterker. Families Are Forever was mooi dromerig, met smaakvolle solo's. In het laatste halfuur ging de ritmesectie almaar losser met The Pale Moon en de twee lange titelnummers van de albums The Approbation en Waving At The Sky. Deze epische stukken, vol sterke contrasten tussen melancholie en alternatieve, zware riffs, prikkelden de zintuigen en bliezen de zaal alsnog omver.

Tekst: Pieter Barth

Naar het overzicht van de reviews.