Na het uitbrengen vorig jaar van studioalbum XIV, waarop Toto weer als herboren klonk, waren de heren al te zien in het Ziggo Dome. De tweede ronde van concerten brengt hen tweemaal naar een uitverkocht 013 in Tilburg. Dit keer zonder de bassist van het eerste uur, David Hungate. Zijn plek werd als eerder in Toto's historie ingenomen door de man met de ZZ Top baard : Leland Sklar. Het begin van het concert was gelijk aan dat van Amsterdam, een mengeling van nieuw en oud werk. Georgy Porgy, opgedragen aan de onlangs overleden zanger van Earth, Wind & Fire, Maurice White was het eerste nieuwe nummer in de setlist. Steve Porcaro kreeg zijn solospot door een import bonus track van het laatste album, genaamd Bend te spelen. Natuurlijk komen de meeste bekende hits langs bij een Toto concert, alleen blijven de live uitvoeringen interessant door de toegevoegde jazzy jam stukken van vooral David Paich. Gitarist Steve Lukather is de echte rocker van het gezelschap en wil dan ook graag even zijn kwaliteiten laten zien, was dat in de Ziggo nog Little Wing, nu kwam hij met Robin Trowers Bridge Of Sighs. Het enige nummer met een rol voor de akoestische gitaar werd opgedragen aan de broers Porcaro : The Road Goes On wat tevens het smartphonelampje -aan-meezwaai moment was. Het nieuwe nummer Orphan bracht veel enthousiasme teweeg, had zeker een grote radiohit kunnen zijn als de huidige DJ's een band als Toto niet zouden negeren. Een grote bijdrage aan de groovysound van Toto is het percussiefenomeen Lenny Castro. De heren zijn blij om op het podium te staan en dat werkt door op het publiek, daarom worden zaken als aankleding van het podium en schermen met projecties niet gemist. De toegiften zijn helaas voorspelbaar, dezelfde als de avond ervoor en vorig jaar mei. Maar als dat het enige minpuntje is, valt er weinig te zeuren. Toto is nog steeds een geweldig musicerend gezelschap en gezien de bezoekersaantallen van de concerten nog mateloos populair in Nederland.
Bert Treep

Naar het overzicht van de reviews.