Midwinter Prog festival (7 februari 2026, Utrecht)

MidWinter Prog Festival
7 februari 2026, TivoliVredenburg, Utrecht

Niet alles is wat het lijkt. De jonge honden van Ihlo mochten het festival openen, en dit was het tweede optreden van de Britse muzikanten in Nederland, naar aanleiding van hun goed ontvangen tweede album. Zo'n nieuwkomer, dat is altijd spannend. Je zou haast vrezen dat die ten onder gaat aan de grote namen die op het programma stonden. Met Legacy (2025) heeft de progmetaltoekomst van Ihlo vrij baan, en daar kon de slechte geluidsafstelling in TivoliVredenburg niets aan afdoen. De band rond toetsenist/zanger Andy Robinson is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een stabiel vijftal. Na een wat moeizame start zorgde de band voor een feestje met een aanstekelijke set. Een van de hoogtepunten was het optreden van gastmuzikant Romain Jeuniaux (Omnerod), die met een prachtige gitaarsolo en goed gemikte screams het optreden van extra gelaagdheid voorzag.
De band gaf het stokje door aan de Noorse progveteranen van Green Carnation. De eclectische heavy proggers voorzagen het publiek met een overtuigende, zelfverzekerde set van een integrale versie van hun recente album. De Noren verrasten met een primeur: het nummer Slave As You Are is een voorbode van het nieuwe album en werd op het festival voor het eerst live gespeeld. Veelbelovend, maar helaas ketsten veel details van de muziek af op de enorme geluidsmuur die de band neerzette. Met maar liefst zeven muzikanten op het podium en een volume dat tot pijnlijk niveau open werd getrokken, was het optreden van deze band iets om op veilige afstand van te genieten. Green Carnation is een band met tientallen jaren aan live-ervaring, en dat was op het podium merkbaar. Geen ongerichte energie, maar een solide band die klaar is om (ook) in Nederland zijn welverdiende plek op te eisen.
Na deze imposante set kon je in de Open Stage genieten van een kleinschalig optreden van meestergitarist Marcel Singor. Het voormalig lid van Kayak putte vooral uit zijn nieuwe album Anemoia, met veel stijlkenmerken uit de jaren tachtig.
En mocht je de dansschoenen aan hebben willen trekken en een goede plek bij Pure Reason Revolution (PRR) hebben willen bemachtigen, dan was het raadzaam om snel actie te ondernemen, want gaandeweg de dag raakte zelfs de laatste toegangskaart voor dit festival verkocht. Het neerzetten van een gelikt en opwindend optreden is prima aan PRR besteed. De indie-proggers zorgden voor een optreden met forse Pink Floyd-vibes, waarbij vooral aandacht werd besteed aan het debuutalbum The Dark Third (een klassieker), dat dit jaar het twintigjarige jubileum langs ziet komen. The Bright Ambassadors Of Morning blijft een geweldige epic, en ondanks dat de zang constant ten onder dreigde te gaan in de begeleiding is duidelijk dat PRR tot de weinige bands behoort die de zegen heeft van vier geweldige vocalisten in de gelederen. Stralend middelpunt hierbij was Chloe Alper, de zangeres die voor de gelegenheid haar oude bandje te hulp schoot.
Dat je het als eenpitter ook prima kunt doen, bewees Kristoffer Gildenlöw: in de Open Stage bracht de bassist een zeer fraaie uitvoering van zijn meest recente album Empty ten gehore. En passant had hij een nieuwtje: dit voorjaar valt er nieuw werk van hem te verwachten.
Gazpacho had bijna niet op het podium gestaan, doordat het vliegtuig waarmee Kristian Torp zou komen, de lucht niet in ging. Hals over kop knutselde de bassist zijn partijen in elkaar en stuurde hij deze naar de Noorse bandleden die wel een vliegreis konden maken. Bovendien had hij de complete ear monitoring in zijn koffer, zodat ook hier een oplossing voor werd gezocht. Desondanks maakte de band indruk. Het nieuwe materiaal van het album Magic 8-Ball was wennen, maar met highlights van oudere platen, zoals Tick Tock Part I, II en III eindigde de band het optreden met grote klasse. Lucky To Be Alive, daarmee sloot Gazpacho af.
Even vurig als Ihlo de dag was begonnen, sloot Leprous af met een werkelijk fantastisch optreden. Einar Solberg is uitgegroeid tot een welbespraakte gastheer die het publiek prima weet te bespelen. Fans mochten dikwijls kiezen uit vier songs van één album, wat voor vermakelijke interactie en gejuich zorgde. Een alternatieve versie van Take On Me, de wereldwijde hit van a-ha, ging erin als koek. De band gaf het festival met de fenomenale staart van The Sky Is Red een slotakkoord dat heel moeilijk te evenaren zal zijn.
Als progliefhebbers boffen we maar, ondanks dat het festival plaatsvond in een zaal waar het geluid voor de derde editie op rij niet om over naar thuis te schrijven was. MidWinter Prog 2026 was een festival met vijf bands voor een schijntje van een gemiddelde concertprijs, een prima organisatie en een hoge kwaliteit.