Lazuli
13 maart 2026, De Pul, Uden

Voor zo'n honderdvijftig personen in een nog geen half gevulde Pul leek het glas misschien halfvol, maar dit bleek niet het geval. Het enthousiasme en de bezieling van Lazuli was van opkomst tot aftocht duidelijk merkbaar. Wat een betoverende show zetten de heren van deze Franse band hier neer. Van de shows die ik tot nu toe van hen zag, was dit veruit de beste. Niet gek, misschien, want hun laatste plaat Être Et Ne Plus Être (zie iO205), die in zijn geheel werd afgewerkt, behoort tot het beste wat deze muzikanten uitbrachten. Bovendien heeft de band zich in de huidige bezetting, en na toetreding van gitarist/bassist Arnaud Beyney, ontwikkeld tot een goed geoliede live-band, al was er tussen de nummers door soms communicatie nodig om de setlist en andere zaken op elkaar af te stemmen. Het leidde tot hilariteit dat Claude Leonetti zijn broer Dominique erop aansprak toen hij de toegift Au Bord Du Précipice wilde inzetten, terwijl hij nog niet klaar zat met zijn Léode, het instrument dat hij voor zichzelf ontwikkelde. "Dit is nu al de tweede keer vanavond dat je geen rekening houdt met mijn handicap," grapte hij lachend. Ondanks het gebrekkige Engels van de frontman leken taalbarrières geen parten te spelen. In het Nederlands bedankte hij tussen de nummers door het publiek dat duidelijk een vermakelijke avond beleefde. In een ontspannen sfeer werd een setlist van ruim twee uur afgewerkt. Naast de twaalf nieuwe songs werden Qui D'autre Que L'autre, Le Miroir Aux Alouettes, Triste Carnaval, Parlons Du Temps, Le Pleureur Sous La Pluie en Les Courants Ascendants gespeeld. Zoals gewoonlijk werd voor de finale de marimba naar het centrum van het podium gesleept, om de avond af te sluiten met een improvisatie genaamd Nine Hands Around The Marimba. Het bleek wederom om negen zeer getalenteerde handen te gaan, die we hopelijk nog vaak terug zullen zien.

Tekst: Michael Heirbaut

Foto's: Menno von Brucken Fock

Naar het overzicht van de reviews.