Wheel, Stoned Jesus, Ice Sealed Eyes
4 april 2026
Patronaat, Haarlem

Met grootse gebaren en zwaar bombast probeerde de Belgische formatie Ice Sealed Eyes direct indruk te maken, gesteund door een hoog volume. Dat lukte deze jonge, gedreven honden ten dele. Qua stijl zou ik zeggen: donkere new core/postmetal met soundscapes, waarbij zanger Noé Peigneur helder zingt én strooit met ruwe screams.
Veel fans waren gekomen voor Stoned Jesus, een groep waarvan de nummers iets traditioneler van compositie zijn. En ook nu: luid en duidelijk! De ludieke naam staat voor drie mannen uit Oekraïne die dynamische stonerrock maken, met sterke gitaarriffs, doom en lichte progelementen. Het T-shirt van Igor Syderenko ontlokte reacties, aangezien deze gitarist met Van Der Graaf te koop liep, met als gevolg dat hij spontaan enkele Hammill-deuntjes liet horen. Dat leek uit de klauwen te lopen toen hij zich met een cheeky grijns ook nog liet verleiden tot een stukje Aisle Of Plenty van Genesis. Vervolgens daverde deze geestverruimende paasband verder met eigen eieren als Wounds, om af te sluiten met het groovy Here Come The Robots.
Tot slot deden de krachtpatsers van Wheel er nog een schepje bovenop. Wát een power bezit deze Finse band! Voorop is het zanger-gitarist James Lascelles, die met zijn krachtige stem en veel charisma het publiek aan zich bindt. Tegelijk is de sound van deze formatie zeer hecht, ondanks het feit dat de nummers ritmisch niet bepaald eenvoudig in elkaar steken. Het is weliswaar geen djent, maar het vlechtwerk is knap, terwijl Santeri Saksala op drums dikwijls onverwachte accenten legt. Wheel doet soms wat denken aan namen als Soen maar schrijft iets minder toegankelijke nummers. Er werd flink geput uit het album Moving Backwards, met ronkende tracks als Vultures, en uiteraard kon Empire, de aftrap van de nieuwe cd Charismatic Leaders, niet ontbreken. Avondje headbangen, zelfs zonder haar.

Tekst en foto's: Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.