Le Orme en The One
11 april 2026, Poppodium Boerderij, Zoetermeer

Tributebands. De podia lopen er niet warm, maar bloedheet voor. Misschien logisch, want met een avond nostalgie is het voor velen ongecompliceerd genieten in een complexe wereld. Toch blijft het een opmerkelijk fenomeen. Sommige tributebands zijn beter dan hun grote voorbeeld en andere bands lijken een tribute, maar zijn dat uiteindelijk niet.
The One, het Brits/Nederlandse zestal dat het voorprogramma verzorgde, is een band die wars is van dergelijke trends. Met aanstekelijk enthousiasme verzorgde het zestal een optreden met uitsluitend eigen materiaal. De geluidskwaliteit liet te wensen over en het volume had best een tandje lager gemogen, maar muzikaal viel er weinig op de band aan te merken.
Beslist geen tributeband, maar met een beetje kwade wil zou Le Orme met de huidige tournee toch beschuldigd kunnen worden van het verzorgen van een tributeconcert van eigen werk. Sinds het vertrek van oprichter en zanger Aldo Tagliapietra (2009) is drummer Michi Dei Rossi tenslotte nog het enige overgebleven bandlid uit de oorspronkelijke bezetting. Wellicht wat weinig, dus, om nog langer van deze grote RPI-naam te kunnen spreken. Schijn bedriegt. Samen met Michele Bon en nieuwkomers Luka Sparagna (zang, bas) en Aligi Pasqualetto (toetsen) liet de fameuze drummer op 11 april de allerbeste jaren van zijn band terugkeren naar Zoetermeer, waarbij de huidige bezetting de oorspronkelijke samenstelling mogelijk overtrof. De avond stond in het teken van de albums Collage (1971), Uomo Di Pezza (1972) en uiteraard Felona E Sorona (1973). De band heeft met Luka Sparagna een geweldige zanger aangetrokken. Zijn stem is nauwelijks te onderscheiden van die van Tagliapietra, en zijn vocalen zijn zuiver en toonvast. De grootste troef van de band zijn uiteraard de toetsen. De avond was doorspekt met geweldig synth- en keyboardspel, waarbij duidelijk werd dat Michele Bon nog lang niet is uitgespeeld en ook dat Aligi Pasqualetto een enorme aanwinst van de band is. En dan natuurlijk Michi Dei Rossi zelf. Zo scherp als een mes, aldus een enthousiaste bezoeker. Daar is niets aan toe te voegen. De drummer wist het publiek prima te dirigeren, en dat zijn publiek uit maar krap honderd betalende bezoekers bestond, maakte daarbij weinig uit. Overigens was die lage opkomst deels een kwestie van slechte planning. Als progliefhebber had je dit weekend een behoorlijk aantal concerten om uit te kiezen. Een luxe. En een opmerkelijk feitje: geen enkele tributeband.

Tekst: Martinka Zandijk - van Noorloos

Foto's: Menno von Brucken Fock 

Naar het overzicht van de reviews.