Midsummer Prog Festival
19-21 juni 2026
Muziekgieterij, Maastricht

Tijdens de vorige editie boden plastic poncho's nog bescherming tegen een paar buitjes, nu zag je parasolletjes, handdoeken en petjes tegen de onbarmhartig felle zon. Want de tribune voor de bühne van Midsummer Prog biedt geen schaduw. Het mocht de pret niet drukken, want proggers vinden elkaar toch wel in en om de Muziekgieterij, ook afkomstig uit België, Duitsland en Denemarken.
Een deel daarvan was ook naar de preparty gekomen, want de line-up op vrijdagavond was niet te versmaden. In de prachtige (binnen)zaal trapte de mannen van A Liquid Landscape af, juist met nummers op zak van het nieuwe album Rogue Planet. De Nederlanders zijn nauwelijks proggy, maar creëren smakelijke indie rock.
De Noren van Avkrvst deden er nog een schepje bovenop, een jonge band die tijdens de winter-editie dit jaar reeds indruk maakte. Hier is de prog niet van de lucht, met aantrekkelijke composities, hoewel het gruntpassages helaas wat afbreuk doen. Spelen kunnen ze wel, soms herinnerend aan Opeth in mooie songs als The Pale Moon!
Regressive Hypnosis bracht een gelikte show. De tribute-band leunt immers op een flink aantal succesvolle concerten in den lande. De heren begrijpen dat ze de setlist niet dicht moeten timmeren met alleen drukke en heavy songs van Dream Theater. Er bleef ruimte voor ballads als Peruvian Skies, waar Wudstik (Jermain vd Bogt) zijn stem fantastisch kon etaleren. En het blijft wonderbaarlijk hoe deze Nederlanders het niveau van hun helden met schijnbaar groot gemak aantikken. Met Octavarium als proggy highlight. De pre-party mag volgend jaar gewoon Dag één van het festival genoemd worden.

De zaterdag begon met een valse start, want het geluid van Benthos was abominabel slecht. Hierdoor kwam de progmetal van deze Italiaanse band niet uit de verf, het redelijk sterke album From Nothing ten spijt. De band brengt sowieso muziek die niet gemakkelijk te doorgronden is.
OK Goodnight maakte een dag eerder het Nederlandse podiumdebuut in Hedon, Zwolle, maar kwam in Limburg fris uit de startblokken, met een goede sound en Casey Lee Williams als uitstekende zangeres en schrijfster van songs. Een groep uit de stad Boston die wars is van de ge-eikte paden en creatieve composities brengt, een mix van prog, pop en alto rock, juist met het nieuwe album Stop/Go om mee te shinen. Voorzichtige associaties met landgenoten als Bent Knee en District 97 liggen voor de hand. Klasse!
De Amerikanen maakten plaats voor Nederlanders die hun sporen allang verdiend hebben, zij het tamelijk in de schaduw, steeds onder leiding van zanger/gitarist Ton Engels. De band Blowbeat mag je wel een vreemde eend in de bijt op een progfestival noemen. De heren maken immers funky rock met een eigenzinnig randje, soms herinnerend aan Red Hot Chili Peppers. Absoluut muzikanten van hoog niveau, een hechte sound en reteswingend. Het was een beetje tegen de verdrukking in, want proggers dansen (bijna) niet, zeker niet als de temperatuur meer dan dertig graden aantikt. Toch heerlijk!
Daniel Cavanagh greep in zijn eentje terug op de band waar hij samen met zijn broer Vincent grote successen mee beleefde. Toch merkwaardig dat er alleen maar Anathema-songs klonken, plus de Floyd-cover High Hopes. De Brit had immers prima kunnen putten uit solo-albums als Monochrome of zijn eigen band Weather Systems. Liefhebbers hingen wel aan zijn lip.
Na dit rustpuntje werd Quidam vol verwachting ontvangen. De Polen mochten zich verheugen in een aardige hoeveelheid fans, misschien door de tamelijk mainstream progstijl, met een dwarsfluitist en Maciek Meller (ook ex-Riverside) als gitarist. Waar de een het een tamme vertoning vond, kregen anderen energie van deze gepolijste prog.
De beuk erin met Einar Solberg. De Noor ontstijgt in zijn eentje de band waarmee hij furore maakte: Leprous. Met het kersverse en bejubelde solo-album Vox Occulta bezocht hij Limburg, nu zonder de hulp van een heus orkest. Zijn stem heeft een enorm bereik, wat hij ook nu weer liet horen in imposante tracks als Stella Mortua, Liberatio en het prachtige Serenitas.
Hij prepareerde de weg voor veteraan Geoff Tate. Het complete conceptalbum Operation Mindcrime (uit 1988) van zijn voormalige formatie Queensryche ging erin als koek. Bij de liefhebbers welteverstaan; anderen hebben minder of niks met deze metal. Sterke sound, gelikte show, niks mis mee. En krachtige afsluiter van dag één!

Ursa was zondag bijna een herhaling van zetten vergeleken met de dag ervoor. Want net als Benthos konden deze Belgen weinig potten breken. Veel heavy gruntwerk werd afgewisseld met subtiele passages, maar desondanks lag deze muziek wat zwaar op de maag voor Midsummer, vrees ik.
En dan...dé verrassing van het festival: de Ierse formatie Overhead The Albatross (niet te verwarren met de Finse progband die alleen Overhead heet). Deze kerels wentelen zich in smeuïge indie postrock met elektronica en krassende gitaren, waarbij vooral de groove van drummer Ben Wanders en de bas van Stevie Darragh cruciaal zijn. Stilstaan is welhaast onmogelijk. Alleen het toetsenwerk van David Prendergast had wat luider in de mix gemogen, om het feestje compleet te maken. En wat een hartstochtelijk slot met het stomende nummer Paul Lynch. In de gaten houden die gasten!
Franck Carducci en zijn Fantastic Squad staat garant voor een theatraal en vermakelijk feestje, mede dankzij zijn sensueel dansende ega rond haar theremin (u weet wel, dat bijzonder electronische instrument). Maar vergis je niet: de band speelde weer lekker hecht en weet wat rocken is, hoewel wat minder prog. De Fransman speelde nauwelijks iets van zijn nieuwe album. Opmerkelijk.
Hierdoor viel het niet mee voor de formatie Amarok om indruk te maken. De Poolse band bracht zeven zeer aardige albums uit, blijkbaar gemaakt door net zo lang in de studio te knutselen totdat het goed klinkt. Live is het een ander verhaal en blijkt het een tamelijk slap aftreksel van Oldfield (en een beetje Floyd), met veel oersimpele percussie. Zo te zien bekoorde het fans wel degelijk.
Ook Bruce Soord kon wel een potje breken bij het publiek, befaamd van zijn formatie The Pineapple Thief. Samen met Jon Sykes op bas wist hij als duo toch een vrij brede sound op poten zetten, mede door toepassing van loops. Veel begeleidde hij op de akoestische gitaar, terwijl de Brit de titeltrack en het sterke Pillars plukte van Ghost In The Park, zijn ontroerende nieuwe album rond het thema dementie.
Na deze ingetogenheid mocht het Engelse TesseracT daverend afsluiten. Net als de band van Geoff Tate klonk het heerlijk hecht, maar deze progmetal is veel eigentijdser, met tegendraadse djent, waar de fantastische drummer Jay Postones garant voor staat. Deze band bracht een prachtige combinatie van kracht en vernuft, wat je hoort in nummers als Of Mind - Nocturne. Headbangend beuk je door de rauwe growls van Daniel Tompkins in tracks als War Of Being heen, terwijl hij de frontman doorgaans prachtig zingt, terzijde gestaan door twee dames op de flanken voor de backingvocals.
Midsummer bleek hot en happening, mede door de ontmoetingen met medeproggers. De line-up had dit jaar een behoorlijk heavy accent. Voor hartje zomer 2027 zijn reeds drie boeiende namen geboekt: Pain Of Salvation, Airbag en Anneke van Giersbergen.

Tekst: Freek Wolff
Foto's: Pieter Barth, Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.