Beat
013, Tilburg
24 juni 2026

Je hebt van die muzikanten die het respect niet meer hoeven af te dwingen. Ze hebben het gewoon. Toen het kwartet van Beat het podium van 013 opwandelde, voelde je dat in de zaal. De eerbied en de reputatie zijn enorm. Deze musici verdienden hun sporen bij namen als Frank Zappa, Tool, Peter Gabriel en David Bowie, om er een paar te noemen.
Maar natuurlijk is Beat een initiatief om de gezamenlijk liefde voor de muziek van King Crimson (KC) live tot uiting te brengen, met een verfijnde selectie uit drie befaamde albums uit begin jaren tachtig: Discipline, Beat en Three Of A Perfect Pair, gestoken in een rood, blauw en geel jasje.
Met de fantastische dvd van concerten in de Verenigde Staten in het achterhoofd waren de verwachtingen hooggespannen: zou Beat dit in Europa ook waarmaken? Eén woord: ja! Hoe kon het ook anders, want niemand minder dan de KC-godfather Robert Fripp had een paar dagen hiervoor zijn enorme waardering al laten horen.
Zanger-gitarist Adrian Belew en Stick Bass-speler Tony Levin voelden zich als een vis in het water, aangezien dit duo zelf jaren deel uitmaakt(e) van de band waar ze nu toch een soort tribute aan brengen. Gitarist Steve Vai en drummer Danny Carey bleken al jaren verwoed fan van KC-muziek - een gedeelde passie, dus, en daarom staken de vier heren de koppen ook bij elkaar, met een sublieme chemie tot gevolg.
KC jaren tachtig kun je typeren als speels, artistiek, gedurfd, hoekig én groovy, bizar en onderhoudend, maar vooral intens! En ik durf te zeggen dat Beat er nog een schepje bovenop doet, in vergelijking met het origineel, hoewel het ene nummer iets geslaagder uit de verf komt dan het andere.
Prettig is dat het repertoire een sterke afwisseling kent van drukke, complexe, kunstzinnige stukken en relatief toegankelijke, meezingbare nummers. En saai is het nooit. Een sterk staaltje hiervan werd meteen bij de aftrap gegeven met achter elkaar Neurotica (need I say more) en Neil And Jack And Me.
Gitaarvirtuoos Vai had eerder kwetsbaar laten weten dat hij zijn tanden stuk had gebeten op de stukken; de maffe en heel snelle gitaarriedeltjes in prachtsongs als Frame By Frame zijn immers niet voor de poes. Hoe fraai vloeide dit samen met de creatieve partijen van Belew, waarbij de heren met een batterij aan effecten bizarre sounds uit de gitaren toverden. Ze gaven hiermee bij vlagen keyboard-achtige tapijten mee aan de muziek. In die zin hing het publiek aan hun lippen tijdens een track als Industry. Vai voegde echt iets toe tijdens A Sheltering Sky, ook puttend uit zijn voorliefde voor rock. Hij liet zijn bonte gitaar letterlijk zweven.
Carey had zich duidelijk verdiept in de bijzondere geluiden die Bill Bruford ooit koos om te gebruiken. Die exclusieve drumpartijen en sounds knalden eruit! Dan weer werd Levin, driftig gebruik makend van zijn funkfingers tijdens de swing in Sleepless, in de spots geplaatst. Bovendien zong de tachtigjarige man niet onverdienstelijk tweede partijen, naast de indringende stem van Belew. Op de Chapman Stick blijft hij een meester.
Rustpuntjes als Matte Kudasai bleken welkom, net als fijne tracks als Heartbeat en het spannende Elephant Talk. Een nummer als Man With An Open Heart klinkt voor het oeuvre van KC misschien iets te poppy. Dan toch liever het dreigende Indiscipline. Wat een power gaat er dan uit van Beat! Je voelt het in je hele lijf. "To see if I still liked it... I diiiiiiiiiid!" Ook vanavond weer. Red, het enige nummer dat buiten de heilige drie-eenheid van albums viel, volgde als toegift.
Wat zou er gebeuren als Beat als band eens ging werken aan eigen composities? Met die vraag reed ik Tilburg uit, terwijl Model Man luid en duidelijk uit de open raampjes galmde. Mocht ik willen.

Tekst en foto's: Freek Wolff

Naar het overzicht van de reviews.