OPETH + SUPPORT HÄLLAS
5 augustus 2026
TivoliVredenburg, Utrecht 

Er stond een bloedrode maan aan de hemel, de avond dat Opeth speelde in een uitverkocht TivoliVredenburg. Een voorteken? Welnee, daar houden de nuchtere Zweden zich niet mee bezig. Hun landgenoten, de "caped crusaders" van Hällas, leken echter goed voorbereid: zij betraden in supercampy outfits en met wuivende, glanzende manen het podium als de perfecte kruisbestuiving tussen Harry Potter-figuranten en buitenaardse druïdes. Hun "adventure rock", een levendige mix van jarenzeventighardrock en prog aangevuld met fijne twin guitars, deed het goed bij het publiek, en het kwintet leverde visueel ook nog een leuk plaatje op.
Maar we kwamen natuurlijk voor de hoofdact en waren voorbereid op een superieure show. De band bevindt zich in de afronding van The Last Will And Testament Tour en speelde drie tracks van het gelijknamige album, waaronder de vlammende opener §1, om vervolgens in de moerstaal verder te gaan met Hjärtad Ved Vat Handen Gör, afkomstig van voorganger In Cauda Venenum. Dat mogen ze vaker doen! Uit zo'n rijk oeuvre is het best lastig kiezen, beaamde de traditiegetrouw droogkomisch vertellende frontman Mikael Åkerfeldt, die ons ervan verzekerde dat de band best vijf uur kon spelen maar de hele zaal dan waarschijnlijk in slaap zou sukkelen. Daar moest hij maar geen geld op inzetten. De grote baas was geweldig bij stem en wisselde na 35 jaar (!) nog altijd moeiteloos emotionele, cleane zang af met diepe grafrochels. Zijn herhaalde opmerking dat deze kleinschaliger show vooral om plezier draaide, bleek niet aan dovemans oren gericht. Best een vreemde ervaring om het publiek, onder aanvoering van stergitarist Fredrik Åkesson, regelmatig te zien meeklappen op de maat - alsof het een aflevering van Muziekfeest Op Het Plein betrof. Gelukkig was dit aanbod van een ander niveau; de in bloedvorm stekende band draait immers al jaren nergens de hand meer voor om zodat men soepel schakelde van het liefelijke Window Pane naar The Grand Conjuration en de twee grandioos uitgevoerde "hits" The Drapery Falls en Deliverance. Het kneiterharde Godhead's Lament zorgde voor een gave verrassing, en de tweede surprise kwam in de vorm van Hex Omega, volgens bassist Martin Mendez, bij monde van Åkerfeldt, dé song die iedereen haat. Die speel je dus, uiteraard, en je zorgt ervoor dat dit zwartfluwelen meesterstuk het hoogtepunt van een toch al superieure show wordt. De spotlights waren voor toetsenist Joakim Svalberg, die werd ondersteund door de sensuele baslijnen van Mendez. Extra kudos voor de fantastische Walltteri Väyrynen, die bijna twee uur lang met zijn complexe drumwerk de regie letterlijk in handen hield, zonder te vervallen in grof machtsvertoon of overbodige fratsen.
Er zijn nog maar weinig zekerheden over in het leven. Een daarvan is dat Opeth nooit teleurstelt. Bovendien waait geen enkele andere band je hoofd zo heerlijk schoon als die van deze fabelachtige Zweden. Zelfs de maan bloosde ervan.

Tekst: Alice Switser

Foto's: Bert Treep

Naar het overzicht van de reviews.