King Crimson

2 november 2016

Stadsschouwburg, Antwerpen (B)

Als we in druilerig weer richting Stadsschouwburg wandelen flitst die allereerste lp van King Crimson door ons hoofd. Die met de roze monsterkop. Dat was 1969. Nooit gedacht dat we meer dan veertig jaar later nog naar een King Crimson concert zouden gaan. Het blijkt een groep te zijn met negen levens en vanavond aanschouwen we er een van. Het concert van 3 november was snel uitverkocht en gelukkig was er nog ruimte voor een tweede concert. Ook nu zit de zaal goed vol en terwijl we in alle rust wachten op de aftrap worden we er aan herinnerd dat de koning niet wil dat er tijdens het concert gesmartphoned wordt. Gelijk heeft hij en hij zal erin slagen om de aanwezigen gedurende een kleine drie uren naar een andere dimensie te katapulteren. De discografie van KC is een kluwen waarin een kat haar jongen niet vindt, maar Robert Fripp en de zijnen puren vanavond het beste uit een repertoire dat maar één criterium kent: kwaliteit. De podiumopstelling met drie drummers (Pat Mastellotto, Jeremy Stacey en Gavin Harrison) vooraan dreigt een geval van overkill te worden, maar dat is het allerminst. De percussie is zo geïntegreerd in het geheel dat ze alleen maar bijdraagt tot het pure muzikale genot dat ons ten dele valt. Op de tweede linie vinden we oudgediende Mel Collins op de blaasinstrumenten, bassist en sticktovenaar Tony Levin, gitarist/zanger Jakko Jakszyk en de mastermind Robert Fripp himself die zoals altijd een bescheiden plaats inneemt. Het legendarische debuut ‘In the Court Of The Crimson King' komt uitvoerig aan bod, maar de nieuwe arrangementen die speciaal voor deze bezetting zijn geschreven worden uitgevouwen over het ganse oeuvre van de band. In deze muziek zit alles: inventiviteit, kracht, diepgang, virtuositeit en pure muzikaliteit. Lyriek en vervreemding gaan hand in hand. Verrassend is het feit dat de band ook ‘Heroes' van David Bowie speelt. Fripp heeft daar alle recht toe want hij speelde immers ook op het origineel, maar het is de enige keer dat de band een tikje door de mand valt. De stem van Bowie is immers onmisbaar en Jakszyk trekt dit niet. Dat zijn we echter vlug vergeten en wanneer in de finale ‘21th Century Schizoid ‘ door de zaal zindert wordt iedereen nog een laatste keer overvloedig bedient met de geniale muziek van een van de belangrijkste groepen uit de rockgeschiedenis, zeg maar uit de muziekgeschiedenis toutcourt. We nemen afscheid met een staande ovatie.

Geert Ryssen

Naar het overzicht van de reviews.