NEAL MORSE
21 juni, De Pul, Uden

Terwijl het grote publiek de hitte in Landgraaf (Pinkpop) en progminnend Nederland die in Maastricht (Midsummer Prog) trotseerde, trad een uurtje noordelijker Neal Morse solo op in een redelijk gevulde Pul, waar het aangenaam koel was. De korte Europese tournee brengt hem, samen met zijn eega, uiteindelijk in het Verenigd Koninkrijk en op tijd bij Wimbledon, zo verklapte Neal ons.
In verband met deze tournee had Neal een cd uitgebracht met als titel Darkness & Light, waarvan hij drie tracks speelde, twee ‘donkere' en één ‘lichtere'. Met Songs Of Freedom trapte Neal af, en met daarin intermezzo's Aqualung van Jethro Tull en Steve Howe's Mood For A Day zette hij direct de toon, namelijk die van speelse improvisatie. Morse putte uit zijn uitgebreide repertoire; zo voerde hij nummers uit van Transatlantic, waaronder publiekslievelingen We All Need Some Light, Rose Colored Glasses en Bridge Across Forever, die dan ook sfeervol dan wel luidkeels door het publiek werden meegezongen. The Storm van Flying Colors onderging eenzelfde lot. Neal had het zichtbaar naar zijn zin, zei zich geïnspireerd te voelen, bracht op zijn kenmerkende wijze veel energie en was qua stemgeluid in prima vorm. Natuurlijk kon een (Testimony-)medley niet ontbreken. Op gitaar en met gebruikmaking van zijn loopstation kon en mocht Neal even oud-collega bassist Pete Trewavas als het ware beconcurreren - "Eat your heart out, Pete," zei hij - en wilde hij ons The Temptations doen vergeten met zijn overtuigende en ook hilarische Vaderdag-uitvoering van Papa Was A Rollin' Stone. U2's Pride (In The Name Of Love) mocht vanzelfsprekend rekenen op audience participation. Bij afsluiter June kreeg Neal vrijwillig assistentie op het podium van een dame uit het publiek. Neal Morse: een ras-entertainer, dat bleek maar weer.

Tekst: Jimmy Bansberg
Foto: Yvonne Bansberg

Naar het overzicht van de reviews.